Posted in: Norwegian (Nynorsk)

EIT ELEKTRISK TABULERINGSSYSTEM

Omsetjingar (Sjå nedst på sidan for kjelder):

Bosnian | Bosanski // Macedonian | Mакедонски // Norwegian | Norsk // Romanian | Română

EIT ELEKTRISK TABULERINGSSYSTEM

AV H. HOLLERITH

Frå The Quarterly, Columbia University School of Mines, Vol.X No.16 (Apr 1889), s.238-255. I denne artikkelen beskriv forfattaren, Columbia-utdanna (Mines 1879) Herman Hollerith, einskapane og metodane han utvikla for å automatisere den amerikanske folketeljinga frå 1890; det er grunnlaget for hans 1890 Columbia Ph.D. Den blei skanna og konvertert til HTML av Frank da Cruz frå Columbia University i januar 2004 for Columbia University Computing History Project. Den eigentlege teksten blei ikkje endra på nokon måte (med mindre ved eit uhell) sett vekk frå at ord som blei brote ved bindestrek har blitt slått saman igjen. Originale sidetal blir vist i teksten som [- xx -]. Bileter, fotnotar og tabellar er plassert omtrent som i originalartikkelen; Klikk på kva som helst bilete for å sjå ein større versjon. (Tala byrjar på side 247.) Oppdatert til HTML5 og for oversettingar, januar 2019, og for flyt i mars 2020.

Få, som ikkje har kome direkte i kontakt med eit folketeljingskontor, kan danne seg nokon tilstrekkeleg ide om arbeidskrafta som er involvert i utarbeidinga av ei folketeljing på 50,000,000 personar, slik tilfellet var ved den siste folketeljinga, eller over 62,000,000, som var situasjonen ved folketeljinga som skulle bli tatt i juni 1890. Det faktum at kongressen på sin siste sesjon i “Ei lov som skal sørgje for å ta ellevte og påfølgjande folketeljingar”, fastset dei maksimale kostnadane for neste eller ellevte folketeljing, eksklusiv utskrift og gravering, til $6,400,000, vil kanskje imponere ein med ein ide om storleiken på eit slikt føretak.

Sjølv om vår befolkning stadig aukar, og sjølv om det ved kvar folketeljing blir kravd meir kompliserte kombinasjonar og større detaljar i dei ulike samlingane, er det framleis, fram til i dag, blitt brukt [-239-]; det å lage stemmemarkeringar i små firkantar og deretter legge til og telje sånne stemmemarkeringar.

Medan han arbeida med den tiande folketeljinga, blei forfattaren si merksemd retta mot metodane som blei nytta i tabellering av befolkningsstatistikk og dei enorme utgiftene som var involvert. Desse metodane blei på det tidspunktet beskrivne som “barbariske.” Nokre maskiner burde bli utvikla med det formål å leggje til rette for sånne tabellar.

Dette førte forfattaren til ein grundig studie av detaljane i metodane som blei nytta, som utan tvil var dei mest godkjende som nokon sinne har vore nytta. Etter nøye vurdering av dei mange problema som er involvert og betydeleg eksperimentering i ganske stor skala, tilbyr ein metoden som er gjenstand for denne artikkelen som eit middel for å lette dette arbeidet.

Arbeidet med ei folketeljing kan bli delt inn i to hovudgreiner: opprekning og kompilering eller tabulering. Når det gjeld opprekninga, vil planen som opphavleg blei vedteken ved den tiane folketeljinga, med sånne fantastiske resultat, i det vesentlege bli følgt i neste folketeljing, og er føreskriven i Kongresslova som det er omtalt ovanfor. I omsyn til avgjerder i denne lova betales dei som tel i omsyn til tal personar, gardar eller produksjonsverksemder som er utrekna, og ettersom kompensasjonsgrada aukast litt, må oppgjerskostnaden per innbyggar naudsynt vere litt over den frå den tiande folketeljinga. Med tilvising til postane frå den tiande folketeljinga finn vi at kostnaden for oppteljinga har vore $2.095.563,32.*

Ei auke i befolkninga på tretti prosent i laupet av tiåret kan med rimelegheit bli anteken, slik at kostnadane ved oppteljinga ved den ellevte folketeljinga, til same pris per innbyggjar, ikkje ville vore mindre enn $2.724.232,32. Dersom vi legg til dette beløpet til kostnadane for ekstra tidsplanar som krevjast med omsyn til denne kongressloven, og mogleggjer auka kompensasjonsgrad for oppteljinga
_____________________
* Kostnadane for den tiande folketeljinga var som følgjer:

Oppteljarar$2.095.563.32
Overordna kontor   2.385.999.50
Spesialagentar625.067.29
Utskriftsrapportar678.624.61
      Total$5.785.254.72

[-240-] av gardar og produksjonsbedrifter, * ser vi at eit estimat på $3.000.000 ikkje er urimeleg for kostnadane ved neste opprekning.

Frå dei såleis utrekna data er det dei ulike rapportene samla som dannar det legitime arbeidet med ei folketeljing. Utgiftene til kontoret til superintendenten for den tiande folketeljinga i Washington utgjorde $2.385.999,50. Dersom dei same metodane for utarbeidinga skal nyttast ved neste folketeljing, vil kostnadane per innbyggar sjølvsagt halde seg i det vesentlege dei same, slik at for å auke befolkninga vil utgiftene til denne delen av arbeidet utgjere $3.101.799,67. Til dette bør også kostnadane for å samle tilleggsdata som krevjast i omsyn til denne kongresslova, leggjast til. Dersom midlertidig dei oppgitte data ved neste folketeljing blir samla med den fylde og fullstendigheit dei fortenar, og som dei burde ta i mot, vil desse utgiftene langt overstige ovannemnte beløp. Som det vil bli vist med tida, blei mange av fakta som er oppført i den tiande folketeljinga ikkje samla i det heile, eller dei blei behandla på ei så enkel og elementær måte at dei let mykje ynskja å vere. På den andre sida var midlertidig utarbeidinga av den tiande folketeljinga så langt overlegne noko som tidlegare var forsøkt, at det med stort sannsyn kan utleiast at den tiande folketeljinga ikkje lot vere noko å ynskje. Dersom det ved den ellevte folketeljinga ikkje blir vedteke nokre vesentlege betringar i tabuleringsmetodane, vil det sannsynlegvis bli funne umogleg å oppnå meir enn ved den tiande folketeljinga på grunn av den involverte tida og utgifta.

Ei folketeljing blir ofte snakka om som eit fotografi av dei menneska sine sosiale og økonomiske forhold. Analogien kan bli gjort, ikkje berre med referanse til dei oppnådde resultata, men også til metodane

OppteljararPrisar på kompensasjon
 1890 Cens.1880 Cens.
For kvar innbyggar opprekna22
For kvar dødsfall registrert22
For kvar returnerte gard1510
For kvar produksjonsindustri rapportert2015
For kvar soldat, sjømann osv5………….

[-241-] for å oppnå desse resultata. Dermed stemmer oppteljinga av ei folketeljing med eksponeringen av plata i fotografering, medan kompilering av ei folketeljing samsvarar med utviklinga av den fotografiske plata. Med mindre fotografisk plate er skikkeleg eksponert er det umogleg å få eit godt bilete, så i folketeljingar er det heller ikkje mogleg å oppnå eit godt resultat med mindre opprekninga blir gjort riktig og med tilstrekkeleg detalj. Som den fyrste straumen frå utviklaren bringar fram dei framtredande punkta i vårt fotografiske bilete, så i tilfelle ei folketeljing vil dei første tabellane vise hovudtrekka i vår befolkning. Etter kvart som utviklinga held fram, dukkar det opp ei mengde eller detaljar i kvar del, samtidig som dei leiande trekka blir styrka, og skjerpast i definisjon, og til slutt gir eit bilete fullt av liv og kraft. Slikt vil vere resultatet av ei ordentleg samansett og fordøydd folketeljing frå ei grundig opprekning. Dersom dette landet skal bruke $3.000.000 på eksponering av plata, burde ikkje biletet vere riktig utvikla?

Befolkningsplanane for den tiande folketeljinga inneheldt følgjande henvendingar, dersom svar som var i stand til statistisk behandling:

  • Rase eller farge: anten det er kvitt, svart, mulatt, kinesisk eller indisk.      
  • Kjønn.
  • Alder.
  • Forholdet mellom kvar person og familien sitt overhovud.
  • Sivil eller ekteskapeleg tilstand: anten singel, gift, enke eller skilt.
  • Om ein er gift under folketeljinga.
  • Yrke.
  • Tal månadar arbeidsledige.
  • Uansett om du er sjuk eller på annan måte midlertidig funksjonshemma for ikkje å kunne utføre ordinær verksemd eller pliktar på opptaksdagen; kva var sjukdom eller funksjonshemming?
  • Anten blind, døv og stum, idiotisk, sinnssjukt, lemlesta, lamma, sengeliggande eller på anna måte funksjonshemma.
  • Om personen gjekk på skule i laupet av folketeljinga.
  • Kan ikkje lese.
  • Kan ikkje skrive.
  • Fødestad. [-242-] Fødselsstad for far.
  • Mor sin fødestad.

Ei slik oppføring som denne, dersom den blir gjort grundig, tilsvarar absolutt ei fullstendig tidsbestemt eksponering av vår fotografiske plate. Det vil knapt bli betrakta som undereksponert.

Dersom det er av interesse og verdi å vite tal menn og kvinner i vår befolkning, kor mykje større interesse er det å vite tal innfødde menn og utanlandske menn; eller igjen, å vite tal innfødde kvite hannar, utanlandske kvite menn, farga hannar osv.; eller endå ein gong, kombinasjonen av kvar og ein av desse fakta med kvart einaste år. Alt dette blei gjort i den tiande folketeljinga. Mange andre interessante og verdifulle kombinasjonar blei samla, som langt overgjekk noko av det slaget som nokon gong hadde blitt forsøkt, men på den andre sida blei mange av dei fakta som er oppgitt, aldri samla. Dermed er det for eksempel i dag umogleg å skaffe den minste pålitelege statistiske informasjonen om deira konjugale forhold, sjølv om fullstendige data om dette er låst i retur av oppteljinga av den tiande folketeljinga. Med andre ord ble utviklinga ikkje ført langt nok til å få fram sjølv denne viktigaste detaljen i biletet vårt. Spørsmålet om kvifor denne informasjonen ikkje blei samla, blei fleire gongar stilt under diskusjonen av den noverande folketeljingslova i Senatskomiteen. Eit riktig og riktig svar på denne henvendinga ville sannsynlegvis ha vore ganske enkelt, “mangel på middel.” I eit augeblikk at den leiande statistikaren som planla og leia den tiande folketeljinga ikkje fullt ut satt pris på verdien av ei slik samling.

Å vite ganske enkelt tal einslege, gifte, enke og fråskilde personar blant våre folk ville vere av stor verdi, likevel ville det vere av mykje større verdi å ha den same informasjonen i kombinasjon med alder, med kjønn, med rase, med opphav, med okkupasjon, eller med ulike underkombinasjonar av desse data. Dersom data om forholdet til kvar person til familieleiarane blei skikkeleg samla, i kombinasjon med ulike andre data, ville ein oppnådd ei stor mengd verdifull informasjon. Så igjen, dersom tal månadar arbeidsledige blei utrekna og samanstilt med henvising til alder, yrke osv., kan det oppnåast mykje informasjon av stor [-243-] verdi for studenten om dei økonomiske problem som påverkar våre lønnstakarar.

Ein illustrasjon til vil bli gitt. Vi har i tillegg til data om vår levende befolkning, oppteikningar om dødsfallet året før. I begge tilfelle har vi informasjon om alder og yrke. Det var den levende befolkninga i tabellform av kombinasjonar av alder og yrke, og på same måte dødsfall etter alder og yrke, ville vi då ha data som det kan bli trekt nokre pålitelege slutningar om effekt av ulike yrker på levetida. Det kan til og med vere mogleg å lage livstabellar for dei ulike yrkene slik vi no gjer for dei ulike statar og byar. Slik informasjon vil vere til nytte i forhold til livsforsikring og andre problem. Ein gong til: det ville peike på naudsynte reformar angåande sanitærforhold og omgivnadane til ein kvar okkupasjon. Dette er eit felt av statistisk etterforsking som foreløpig nesten ikkje er utforska.

I den forbindinga kan det kanskje vere riktig å sitere frå eit brev adressert til forfattaren, som svar på visse henvendingar, av general Francis A. Walker, den velkjente superintendenten for den tiande folketeljinga:

“I folketeljinga i eit så folkerikt land som USA kan tabellarbeidet fortsette nesten bokstaveleg utan grenser, og likevel ikkje slutte å innhente nye fakta og kombinasjonar av fakta av politisk, sosial og økonomisk betyding.

“Med eit slikt felt framfor statistikaren er det rein spørsmål om tid og pengar kor han skal stoppe. Generelt kan han ikkje gjere mindre enn det som er gjort tidlegare i behandlinga av same emne. Generelt sett vil han også ynskje om å gå noko utover sine forgjengarar, og introdusere nokre nye funksjonar for å interessere og instruere sin eigen valkrets, slik at det er ein konstant tendens til å gjere den statistiske behandlinga av liknande materiale suksessivt meir og meir kompleks. Det vil til og med ofte skje at desse seinare forbetringar i statistikken til eit land har større økonomisk betyding enn noko av den tidlegare og meir elementære grupperingen av fakta.”

Ingen er meir kompetente til å snakke autoritativt om dette spørsmålet enn general Walker, og absolutt ingen er meir verdt å vurdere.

Uavhengig av ynskjer frå dei som har ansvaret [-244-] for våre ulike statistiske henvendingar, finn vi ofte i dette landet at opinionen treng og krev viss statistisk informasjon. Såleis i den noverande kongresslova, medan hovudpunkta blir overlat skjønnsmessig med innanriksministeren, under dersom leiinga folketeljinga blir tatt, blir det fortsatt gitt visse instruksjonar på visse punkter. For eksempel er det gitt at den farga befolkninga blir utrekna og tabellert med henvising til skiljet mellom svarte, mulatt, firkantar og oktorongar. I folketeljinga i 1860 ble befolkninga samla under 14 aldersgrupper, i 1870 ble aldringane samla under 25 grupper, medan folketeljingskontoret i 1880, i samsvar med mange førespurnadar frå mange ulike kjelder, oppsette befolkninga omsyn til enkeltårsalderen, med over 100 spesifikasjonar. Dermed ser vi at kvart år blir problemet med å lage ei folketeljing vanskelegare.

Hittil i folketeljinga og liknande samlingar har i det vesentlige ein av to metodar blitt følgt. Anten er postane bevart i deira rette forhold, og informasjonen blir henta ved å telje fyrst ei gruppering av fakta og deretter den neste, eller så har postane blitt skrivne på kort eller lappar, som fyrst blir sortert og talt med omsyn til ei gruppering av fakta og deretter med omsyn til det neste.

For å få ein ide om spørsmåla som er involvert i den fyrste planen, la oss anta at oppteikninga om kvar person ved neste folketeljing blir skriven i ei linje over ei stripe papir, og at slike linjer er nøyaktig ein halv tomme frå kvarandre, det ville då ta ein papirstrimmel over 500 miles lang å innehalde slike postar. Desse må gå over, igjen og igjen, til alle ynskja kombinasjonar er oppnådd. Dette er praktisk talt metoden som blir følgt ved å setje saman den tiande folketeljinga. På den andre sida, dersom skriftlege kort skal brukast, er prospektet neppe meir oppmuntrande. Hundre relativt tynne kort vil danne ein bunke over ein tomme høg.

Ved neste folketeljing vil det difor krevje ein bunke over ti miles høg dersom slike kort skal bli brukt. Tenk deg eit augeblikkleg problem og forvirring som ville vere forårsaka av at nokre få slike kort blei forlagt. Denne metoden for individuelle kort blei nytta ved folketeljinga i Massachusetts for 1885. De 2.000.000 korta som blei brukt vog omlag 14 tonn. Skulle dei same korta bli brukt i neste folketeljing i USA, ville det krevje rundt 450 tonn slike kort.

[-245-] I staden for desse metodane blir det føreslått at arbeidet blir utført så langt som mogleg med mekaniske midlar. For å oppnå dette må postane bli sett saman i ei slik form at ei maskin kan lese dei. Dette gjerast lett ved å stanse hol i kort eller papirstrimlar, der perforeringar kan deretter brukast til å kontrollere kretsar gjennom elektromagnetar som betener teljarar, eller sorteringsmekanisme, eller begge kombinert.

Det blir brukt platekort av passande storleik, dersom overflatar er delt inn i kvadrattommers firkantar, der kvart kvadrat tildeles ein bestemt verdi eller nemning. Dersom det for eksempel skal bli registrert kjønn, blir det brukt to firkantar, nemna med henhald M og F, og, i henhald til oppføringa, gjeld ein hann eller ei kvinne, blir den tilsvarande firkanten stansa. Desse hola kan bli stansa med ein kva som helst vanleg billetthol, og kuttar eit rundt hol, omtrent tre sekstendedelar av ei tomme i diameter. På liknande måte blir andre data registrert, slik som relatert til ekteskapeleg tilstand, analfabetisme osv. Det blir midlertidig ofte funne at data må bli registrert med ei slik detaljering av spesifikasjonen at det ville vere upraktisk å bruke eit eige mellomrom for kvar spesifikasjon. I slike tilfelle må kombinasjonar av to eller fleire hol nyttast for å nemne kvar spesifikasjon. For eksempel, dersom det er ynskjeleg å registrere kvart einaste år, brukast tjue mellomrom, delt inn i to sett med ti kvar, nemna høvesvis frå 0 til 9. Eitt sett med ti mellomrom blir brukt til å registrere tiåra alder, medan det andre settet brukast til å registrere einskapar av år. Dermed ville tolv år bli spelt inn ved å slå I i fyrste sett og 2 i andre; medan 21 år ville bli spelt inn ved å slå 2 i fyrste sett og 1 i andre sett. Yrker kan ordnast i vilkårlige grupper, der kvar slik gruppe er for eksempel nemna med ein stor bokstav, og kvar spesifikk okkupasjon av den gruppa med ein liten bokstav. Dermed vil Aa nemne eit yrke, Ab eit anna, etc. Om ynskjeleg kan kombinasjonar av to eller fleire bokstavar av same sett bli brukt. Dermed kan AB bli brukt til å nemne eit yrke, AC eit anna I BC eit anna, etc. Med ei slik ordning kan den fyrste bokstaven bli brukt til å nemne okkupasjonsgrupper som før. På denne måten er det openbart at eit veldig lite kort vil vere tilstrekkeleg for ein forseggjort plate. For arbeidet med ei folketeljing ville eit kort 3 “× 5½” vere tilstrekkeleg til å svare på alle vanlege formål. Korta er fortrinnsvis laga av så tynt manillastoff som det vil vere praktisk å handtere.

Dersom trykte kort blir brukt, kan stansinga blir gjort med vanlege billettslag; [-246-] meir tilfredsstillande resultat kan midlertidig oppnåast med slag utforma spesielt for dette arbeidet, som det vil bli beskriven i dag.

I ei folketeljing utgjer teljardistriktet den statistiske arealeinskapen, og ein passande kombinasjon er arrangert for å utpeike kvart slikt distrikt. Eit kort blir stansa med den tilsvarande kombinasjonen for kvar person i slike utrekningssdistrikter, og korta til kvart distrikt blir deretter nummerert, i ei passande nummereringsmaskin, for å samsvare med tal som er tildelt dei enkelte postane på teljaren sin retur. Denne kombinasjonen av hol, og dette talet, vil tene til å identifisere kva som helst kort. Dersom eit kort blir feilplassert, blir det lett oppdaga blant eit tal kort av det faktum at eitt eller fleire av desse hola ikkje samsvarar med hola i kortbalansen. Ved hjelp av ein passande wire eller nål kan ein bunke med tusen eller fleire kort bli testa på få sekund, og eventuelle feilplasserte kort blir oppdaga. Når det hugsast at millionar av kort kontinuerleg må bli handtert i ei folketeljing, blir viktigheita av dette omsynet verdsatt. Med vanlege skriftlege kort ville det vore praktisk tala umogleg å oppdage feilplasserte kort, og nokre få slike feilplasserte kort kunne forårsaka nesten uendeleg forvirring.

Ettersom kombinasjonen av hol som blir brukt til å nemne teljaren sitt distrikt er den same for alle korta i det distriktet, er det arrangert ei spesiell maskin for å stanse desse hola. Denne maskina er utstyrt med eit tal utskiftbare slag, som er plassert i henhald til kombinasjonen det er ynskjeleg å stanse. Fem eller seks kort blir plassert deretter i stansen mot passande stopp, og ved hjelp av ein spak blir dei tilsvarande hola stansa gjennom desse korta ved ein operasjon.

Dei individuelle postane blir no transkribert til dei tilsvarande korta ved å stanse med omsyn til eit førehandsbestemt oppsett som beskrive ovanfor. For dette formålet er det som kan kallast «tastaturstempels» ordna, der kortet blir haldt fast i ei ramme, medan holet bevegar seg over kortet i kva som helst retning ved hjelp av ein utstikkande spak utstyrt med ein passane knott eller handtak. Under knotten er det eit tastatur utstyrt med hol som er bokstavar og nummerert med omsyn til kortet sin diagram, og slik ordna at når ein tapp som ragar ut under knotten er over eit kva som helst hol, er stansen over det tilsvarande rommet på kortet. Dersom pinnen blir trykt ned i eit kva som helst hol på tastaturet, betenast stansen og det tilsvarande hjørnet blir kutta av for å finne kortet riktig i påfølgjande operasjonar. [-247-] plass på kortet utstansas. Med eit slikt tastaturstans er det sjølvsagt tydeleg at eit heilt tomt kort kan bli brukt, eit hjørne blir midlertidig avskore for å finne kortet riktig i påfølgjande prosessar.

For å lese eit slikt stansa platekort, er det berre naudsynt å [-248-] plassere det over ei trykt form, fortrinnsvis av ein annan farge, når den komplette posten visar direkte gjennom perforeringane.

Hittil har det berre blitt referert til utarbeiding av ei folketeljing, men desse metodane er like anvendelege for mange andre formar for statistiske utstillingar, som for eksempel dei ulike formar for vital statistikk. Fig. 1 representerer for eksempel diagrammet til kortet slik det for tida er brukt på kontoret til Surgeon-General USA, for å utarbeide hæren sin helsestatistikk. Data som gjeld månaden, innlegget, delinga og regionen som posten er knytt til, blir registrert ved å slå eit hol i kvar av divisjonane over enden av kortet ved hjelp av maskina med utskiftbare slag som tidlegare beskrive.

Denne delen av posten samsvarar nesten nøyaktig med rekorden for oppteljingsdistriktet til ei folketeljing. Den individuelle posten blir deretter transkribert til kortet ved å stanse i dei resterende mellomromma med ein tastaturstans som beskriven tidlegare. Eit slikt kort tillatar ei komplett registrering, inkludert følgjande data, for kvar enkelt; rang, tenestearm, alder, rase, nasjonalitet, tenestetid, butid på den aktuelle stillinga, anten sjukdommen blei pådratt i plikta eller ikkje, anten innlagt i sjukemelding i laupet av månaden eller i laupet av ein førig månad , kjelda til innlegging, avgjerda av saken, eller om den held seg under behandling, behandlingsstaden, sjukdommen eller skada som blei behandla, og til slutt al behandla dagar. Mellom 40 000 og 50 000 slike postar blir motteke [-249-] årleg, og ut frå desse er det samla dei ulike helsestatistikkane som gjeld vår hær. 

Det har nettopp blitt arrangert eit kort for at Board of Health i New York City skal brukast til å utarbeide statistikk over dødelegheit for den byen. Posten for kvar dødsfall som oppstår i City of New York, som innhenta frå legesertifikat, blir transkribert til eit slikt kort ved å slå som tidlegare beskrive. Dette kortet gjer det mogleg å registrere følgjande data: kjønn, alder, rase, ekteskapleg tilstand, yrke, fødestad, foreldre sin fødestad, lengde på bustad i byen; avdeling der dødsfallet skjedde, den sanitære underavdelinga av ei slik avdeling, art av bustaden der dødsfallet skjedde, anten det er leige, bustad, hotell, offentleg institusjon, etc., og til slutt dødsårsaka. I byen New York blir det registrert om lag 40 000 dødsfall årleg.

Desse illustrasjonane skal vise kor lett eit kort kan bli ordna for å registrere nesten kva som helst ynskja faktagruppe.

Med litt øving er det sikra stor ekspertise når det gjeld å lage slike transkripsjonar, og ei  registrering kan såleis transkriberast mykje lettare enn ved skriving, sjølv om det er lagt til rette for å forenkle skrivinga ved bruk av forkortingar.

Frå dei utstansa platekorta blir det deretter naudsynt å [-250-] kompilere ynskja statistikk. For dette formålet er apparatet vist i fig. 2 til 8 brukt. Trykk- eller kretslukkeanordning, vist i fig. 2, 3 og 4 består av ei hard gummibeleggplate, som vist i snitt i fig. 4, utstyrt med passande stopparar eller målarar som platekorta kan plasserast mot. Denne harde gummiplata er utstyrt med eit tal hol eller kroppar som tilsvarar tal og relativ posisjon med midpunkt på kortet sitt mellomrom. Ein jerntrådspikar blir driven sikkert gjennom eit hol i botnen av kvar kopp, og ei leidning som koplast i den andre enda med ein bindestolpe på baksida av presseramma, blir heldt sikkert under hovudet på kvar spiker. Kvar kopp er delvis fylt med kvikksølv, som gjennom spikaren og leidninga dermed er i elektrisk forbinding med den tilsvarande bindestolpen.

Over den harde gummiplata er ein fram- og tilbakegåande kasse forsynt med eit tal utstikkande fjæraktiverte punkt, tilsvarande tal og oppstilling med kvikksølvkoppen sitt senter. Konstruksjonen og arrangementet av desse pinnane er vist i fig. 4. Dersom eit kort blir plassert på gummiplata mot stoppane, er det sjølvsagt tydeleg at når boksen blir tatt ned mot handtaket, vil pinnane alle bli pressa tilbake. Sett vekk frå slike som svarer til [-251-] med dei utstansa mellomrom på kortet som ragar ut i kvikksølv, og er såleis i elektrisk forbinding med dei tilsvarande bindingsstolpar på baksida av presseramma.

Eit tal mekaniske teljarar er ordna i ei passande ramme, som vist på fig. 5. Overflata på kvar teljar er tre inches kvadrat, og er utstyrt med ei skive delt inn i 100 delar og to hender, ein teljeeinskap og den andre hundrevis. Teljaren består hovudsakleg av ein elektromagnet, dersom anker er slik ordna at den registrerer en kvar gong den tiltrekkast ved å lukke kretsen. Ein passane bæreinnretning er ordna slik at ved kvar fullstendige omdreiing av einskapshanda registrerer dei hundre handregistra ein, kvar teljar såleis registrerer eller teljar til hundre hundre eller 10.000, som vil bli funne tilstrekkeleg for alle vanlege statistiske formål. Teljarane er slik ordna at dei lett kan tilbakestillast til 0, og alle kan takast av og skiftast, berre plassering av teljaren i posisjon i ramma gjer dei naudsynte elektriske forbindingane gjennom magneten.

For det formål å sortere korta i omsyn til ei kva som helst gruppe [-252-] statistiske element eller kombinasjonar av to eller fleire av slike element, nyttast sorteringsboksen, vist i fig. 6. Denne består av ein boks som er passande delt inn i rom, som kvar er lukka av eit lokk. Kvart lokk, L, som vist i figur 7, blir heldt lukka mot spenninga til fjæra, S, av sperra, a, i ankeret, A. Dersom ein krets er lukka gjennom magneten, E, ankeret, A tiltrekkjast, og frigjer dermed lokket, L, som opnast av fjæra, og held seg opa til det igjen lukkast for hand.

Når korta blir stansa, blir dei ordna av teljarens distrikt, som dannar vår areal. Den fyrste samlinga som ville vore ynskja ville vore å innhente statistikken for kvar utrekningsdistrikt med omsyn til nokre få samanfatta faktagrupper. Det kan difor vere ynskjeleg å vite tal menn og kvinner, innfødde og utanlandsfødde, kvite og farga, einslege, gifte og enke, talet i kvar av aldersgruppene osv., i kvart utrekningsdistrikt. For å oppnå slik statistikk er dei korresponderande innbindingsstolpane på baksida av pressramma forbunde, ved hjelp av eit passande stykke dekka leidning, med innbindingsstolpane til benkane der det er ynskjeleg å registrere dei tilsvarande fakta. Eit skikkeleg batteri er arrangert i kretslaup, det er tydeleg at dersom eit kort plasserast på [-253-] den harde gummibeleggplata, og boksen med pressen blir ført ned på kortet, vil tappane som tilsvarar dei utstansa mellomrom lukke kretsen gjennom magnetane til dei tilsvareade teljarane som dermed registrerer ein kvar. Dersom teljarane fyrst blir sett til 0, og korta i det gitte utrekningsdistriktet deretter førast gjennom pressa ein etter ein, vil talet hannar og kvinner, kvite og farga osv. Bli angitt på dei tilsvarande teljarane.

Dersom det er ynskjeleg å stole på teljarane direkte, brukast kombinasjonar av to eller fleire gjenstandar, små «releer» for å kontrollere sekundære kretsar gjennom teljarane. Dersom det for eksempel er ynskjeleg å vite tal innfødde kvite hannar, innfødde kvite kvinner, utanlandske kvite hannar, utanlandske kvite kvinner, farga hannar, og av farga hunnar; sidan dette er kombinasjonar av kjønn, rase og opphav, arrangerer ein ordinære reléer som vist i diagrammet, fig. 8, dersom magnetar er forbunde med pressa som angitt. Dersom eit kort som er stansa for innfødd kvitt og hann blir plassert i pressa, aktiverast dei tilsvarande reléene, som lukkar ein sekundær krets gjennom motmagneten, innfødd kvit hann, og registrerer dermed ein på den tilsvarande teljaren.

Ved eit passande arrangement av reléer kan ein kvar mogleg kombinasjon av data som er registrert på korta teljast. Når det er ynskjeleg å telje meir kompliserte kombinasjonar, brukast midlertidig spesielle reléer med fleire kontaktpunkt.

Dersom det er ynskjeleg å sortere eller distribuere korta med omsyn til eit kva som helst ynskja element eller ein kombinasjon av gjenstandar som er registrert på kortet, er det berre naudsynt å kople magnetar til sorteringsboksen på nøyaktig same måte som er beskrive for teljaren. Når eit kort blir plassert i pressa, opnast eit av lokka i sorteringsboksen, med omsyn til data som er registrert på kortet. Den [-254-] kortet er avsett i det opne rom for sorterings-boksen og lokket lukka med den høgre hand, medan på same tid det neste kortet er plassert i stilling i pressa med venstre hand.

Det er sjølvsagt tydeleg at eit kva som helst atal varer eller kombinasjonar av varer kan teljast. Talet slike gjenstandar eller kombinasjonar, som kan teljast til ei kvar tid, er berre grensa av tal teljarar, medan korta samtidig sorterast med omsyn til kva som helst ynskja sett med statistiske fakta. I ei folketeljing ville korta når dei kjem frå stansemaskinar, sjølvsagt, vere ordna etter utrekningsdistrikta.

Kvart distrikt kan deretter kjørast gjennom pressa, og slike fakta som det er ynskjeleg å vite i forhold til denne arealeinskapen kan teljast på teljaren, medan korta samtidig er sortert med omsyn til nokre andre faktasett, ordne dei i praktisk form for ytterlegare tabellar. På denne måten, ved å arrangere eit fornuftig “skjema”, vil det bli funne at ein mest forseggjort samling kan gjennomførast med berre nokre få handteringar av korta.

To av dei viktigaste elementa, i nesten alle statistiske samanstillingar, er “tid kor resultat kan bli oppnådd med den noverande metoden, i ei folketeljing, for eksempel, vil vere avhengig av: 1. hurtigleiken som ein ekspeditør kunne slå posten på -kort, og, 2d, tal ekspeditørar som brukast på denne delen av arbeidet.

Den fyrste kan lett bestemmast ved eksperiment, når den andre berre blir [-255-] ein enkel aritmetisk utrekning. Arbeidet med å telje eller tabellere maskinene kan ordnast slik at det fyrste settet med bord, inkludert kondensert gruppering av alle dei leiande statistiske fakta, vil vere fullført innan få timar etter at det siste kortet er stansa. Hurtigleiken som påfølgjande tabellar kan publiserast avheng av berre på tal maskiner som blir brukt.

Når det gjeld kor nøye det er, er det openbart at prosessane med teljing og sortering, som er reint mekaniske, kan ordnast med slike kontrollar at ein feil er praktisk talt umogleg. Den einaste moglege feilkjelda er stansing av korta. Dersom det blir treft riktige forholdsreglar, kan det oppnåast ei folketeljing praktisk talt fri for kompileringsfeil. Sjølv i denne forbindinga vil den føreliggjande metoden ha openbare fordelar. Eit feilstansa kort kan innehalde ein feil på berre ein enkelt einskap, medan det ved alle tidlegare metodar er mogleg med enkle feil som involverer ein feil i resultatet av titals, hundrevis, tusenvis eller endå fleire.

Det blir anteke fast at når det gjeld kostnadar, tid og nøysomheit, vil denne metoden ha særs store fordelar ved å gjennomføre arbeidet som hittil er gjennomført, men dette blir anteke å vere ubetydeleg samanlikna med det faktum at ei grundig samanstilling ville vere mogleg, innanfor rimelige kostnadsrammar, medan slik kompilering er praktisk talt umogleg, på vanleg måte, på grunn av dei enorme utgiftene som er involvert.


Omsetjingar av denne sida med løyve frå ..

SpråkLenkeDatoOmsetjarOrganisasjon
BosnianBosanski2019/02/06Amina Dugalićthe-sciences.com
MacedonianMакедонски2020/09/24Katerina Nestiv | Екатерина НестивSciencevobe.com
NorwegianNorsk2021/04/19Simen GundersenFinn det rette lånet
RomanianRomână2019/05/17(anonymous)Essay Writing Services
Columbia University Computing HistoryFrank da Cruz / fdc@columbia.eduDenne sida vart oppretta: 25. januar 2004Siste oppdatering: 26. mars 2021[validere